Lífið í Austurkoti

Eins og þið vitið höfum við beðið eftir útkomu úr sýnatöku hjá Palla. Fréttirnar komu í gær, hann er með krabbamein í blöðruhálskirtli. Þetta eru fréttir sem maður vill helst ekki heyra og fyrirfram veltir maður því fyrir sér hvernig viðbrögðin við slíkum fréttum verði. Ég svaf illa nóttina áður en Palli fór til læknisins og var undirlögð af ónotum í maganum. Palli virtist öllu rólegri og var nokkuð viss um að útkoman yrði þessi. Hann er ótrúlega sterkur bæði andlega og líkamlega hann Palli minn og er ákveðinn í að hafa ekki of miklar áhyggjur af þessu heldur njóta hvers dags fyrir sig og auðvitað stend ég með honum í því. Enda sagði læknirinn okkur að það ætti að vera auðvelt að halda þessu meini niðri með lyfjagjöf, taka eina töflu á dag æfina út. "Nú var loksins gott að vera orðinn gamall" sagði Palli þegar læknirinn sagði að frumuskiptingin væri orðin svo hæg hjá "gömlu" fólki að það væri engin ástæða til að framkvæma uppskurð. Nú erum við að leggja af stað í Domus Medika þar sem Palli fer í beinaskann, það er gert til að fullvissa sig um að meinið sé ekki komið í beinin, það er ekkert sem bendir til þess en sjálfsagt að kanna það. Ef ekkert óeðlilegt kemur fram við skönnunina getum við farið að hlakka til að komast aftur heim til okkar í Portúgal og taka til hendinni í garðinum og setja upp ljósaseríurnar sem við festum á þakið á veröndinni. Svo fer lífið að komast í sinn venjubundna farveg, fara í leikfimi, að hjóla og ganga niðri á strönd. Auðvitað hlökkum við líka til að hitta vinina sem við höfum eignast þarna suðurfrá. Við höfum nóg að hlakka til og erum staðráðin í því að njóta lífsins ennþá betur en áður, ef það er hægt. Eins og staðan er í dag erum við bara hress og biðjum ykkur að vera það líka, fréttirnar hefðu getað verið miklu verri.

Við skruppum í heimsókn á Hrafnistu í gær, til að hitta Dísu vinkonu okkar sem er að segja gamla fólkinu til við handavinnu. Hún kynnti okkur fyrir samstarfskonum sínum og kom þá í ljós að við þekktum eina þeirra og leiddi það til þess að við erum boðin til Dagbjartar og Ebba í kvöld. Svo fórum við á tónleika í Þjóðmenningarhúsinu í gærkvöldi, það er Halla Steinunn dótturdóttir Palla sem skipulagði tónleikana en hún spilar á Barrok fiðlu, þetta voru mjög ljúfir og fallegir tónleikar en til viðbótar við fiðluna voru nokkrir aðrið hljóðfæraleikarar ásamt söngkonu sem er alveg einstök, hún heitir Susanne Rydén, ég held að hún sé frá Svíþjóð en í tónleikaskránni er hún sögð heimsþekkt sópransöngkona og efast ég ekkert um það.

Þegar við komum heim af tónleikunum beið okkar sonur hjónanna sem eiga íbúðina sem við erum í, hann spurði hvort hann mætti ekki taka mynd af okkur, það gæti verið gama að eiga þannig minningu um veru okkar hér. Við vorum hin þægustu og stilltum okkur upp fyri hann, hann setti svo myndina út á netið og hérna kemur hún.



Við erum að ráðgera að fara austur fyrir fjall á morgun og dveljast þar í nokkra daga, fara jafnvel til Vestmannaeyja ef veðrið verður gott. Ég segi svo fréttir af því ferðalagi eftir helgina. Hafið það gott kæru vinir og eigið góða helgi.

Ég hef verið eitthvað svo andlaus undanfarið að það hefur dregist að skrifa í dagbókina. Ég hef samt ekki setið aðgerðarlaus eins og sjá má af eftirfarandi tölum.
Við erum búin að fara í 67 heimsóknir í hús
Við höfum fengið 9 heimsóknir hingað
Við höfum farið 16x til lækna, þar með taldir tannlæknar
Svo að ég tali ekki um búðarferðir og göngutúra hér í nágrenninu.
Við verðum að bíða eina viku í viðbót til að fá úrskurð úr sýnatökunni hjá Palla, en okkur líður vel og höfum nóg að gera eins og sést af upptalningunni hér að ofan.
Nú ætla ég að setja hér inn mynd sem ég tók sama kvöld og ljósið var kveikt á Friðarsúlunni í Viðey, það var hífandi rok og mikil rigning svo það gekk illa að fá óhreyfða mynd. Ég fór niður á bryggju í Sundahöfn.

Þessi gagnrýni um leikritið Ökutímar, var í Morgunblaðinu í morgun

http://www.mbl.is/bladid/askr/01e51-424b-f195a,2007-11-05,A2007-11-05.pdf

Þá er ég komin í Kópavoginn aftur eftir mikinn akstur og leikhúsferð til að sjá "Ökutíma". Það var vetrarlegt en jafnframt mjög fallegt á Akureyri bæði á föstudag og laugardag.

En eins og bloggvinir mínir vita þá var aðaltilefni ferðarinna að vera viðstödd frumsýningu og jafnframt frumraun ömmustelpunnar minnar sem þátttakanda í leiksýningu. Það var bæði mjög fróðlegt og ánægjulegt að fá tækifæri til að verða vitni að þessum atburði, þetta er í fyrsta skiptið sem ég sé og heyri Lovísu syngja opinberlega og einnig í fyrsta skiptið sem ég er viðstödd frumsýningu á leikriti. Aðalpersónan er ung stúlka sem segir sögu sína frá því að hún er 11 ára þart til hún er komin yfir þrítugt. Þar er fjallað um mjög viðkvæmt og vand meðfarið efni, mér fannst leikstjóranum takast mjög vel að koma sögunni til áhorfendanna án þess að ganga of langt. Áhorfandanum eru gefna frjálsar hendur með að búa til í huga sér það sem er að gerast svo að hver verður að búa sér til sína útgáfu af atburðunum. Ég ætla ekki að segja meira frá innihaldi sýningarinnar heldur láta þeim, sem eiga eftir að sjá verkið, eftir að búa sér til sína eigin mynd. Það eru úrvals leikarar þarna að verki, nokkrir nýútskrifaðir frá leiklistaskóla en aðrir eldri og reyndari. Í einu orði sagt þá standa þeir sig allir frábærlega vel, hvort sem þeir leika atriði sem fá mann til að hlæja eða gráta. Ég er nú ekki rétta manneskjan til að gagnrýna tónlistina eða flutninginn á henni en segi samt að Lovísu hefur tekist mjög vel að semja tónlist og texta sem gæða verkið lífi, þar eru bæði ljúfsár, hugljúf og fjörleg lagabrot, því hennar innkoma í verkið er oftst stutt en tengir atriðin saman. Ég segi bara að ég var mjög stolt af minni stúlku og fékk hún ásamt öllum hinum mikið klapp og hrós þegar sýningunni lauk. Slóð á síðu Leikfélags Akureyrar.
http://www.leikfelag.is/default.asp?page_id=7432
Ég veit ekki hvort það er nokkuð samhengi í því sem ég hef skrifað hér eða hvort þið skiljið nokkuð hvað ég er að fara, ég vil ekki segja of mikið til að skemma ekki fyrir öðrum, en ef þið hafið tök á því að sjá þessa sýningu þá mæli ég með henni, ekki bara vegna þátttöku Lovísu í henni heldur vegna innihaldsins og frábærra leikara sem stóðu sig svo vel.

Að sjálfsögðu lét ég taka mynd af okkur saman áður en leiksýningin hófst

og eftir leiksýninguna hitti ég óvænt eina af bloggvinkonum mínum sem ég hef talað við á netinu í þrjú ár en aldrei hitt fyrr, Þetta er Sigurveig á Egilsstöðum (fædd og uppalin á Vopnafirði) við fengum auðvitað mynd af okkur með Lovísu.

Eftir því sem ég dvelst lengur í Kópavogi, kann ég betur við mig. Það er sama hvar ég kem, allir sem veita einhverja þjónustu eru brosandi og hjálpfúsir. Svo erum við búin að finna göngustíga í allar áttir, sem við notum hvenær sem tækifæri gefst. Loksins höfðum við okkur í það að heimsækja bókasafnið sem er skammt frá okkur, þar var okkur vel tekið og fékk ég mér bók að lesa og tungumálakennslu í tölvuna til að halda við og bæta við portúgölskuna, ekki veitir af.
Nú er stóra stundin að nálgast þegar ég fer til Akureyrar til að vera við frumsýningu "Ökutíma" það verður lagt af stað á bíl snemma í fyrramálið og komið til baka á sunnudaginn. Þess vegna segi ég við ykkur lesendur góðir
góða helgi og njótið þess að vera til.