Lífið í Austurkoti

Þá eru liðnir nokkrir dagar síðan ég sagði frá hugmyndinni að því að skipta um hús, það er víst best að ég láti hér inn nokkrar myndir af húsinu sem kom þessu öllu af stað. Fyrst er það mynd af húsinu sjálfu frá götunni, það eru 15 ár síðan það var byggt.

Finnst ykkur ekki bjart yfir þessu húsi? Sólin er á því allan daginn, ekkert sem skyggir á og útsýnið fallegt yfir dalinn, tók þessa mynd í fyrrasumar frá svipuðum slóðum.

Svo er það eldhúsið, hjarta heimilisins það er alveg dæmigert portúgalskt eldhús, nóg af skápum og þarna sést fram á ganginn sem er líka með dæmigert portúgalskt útlit, flísar upp á miðja veggi mjög þægilegt að þrífa þær.

Og svo sjáið þið Palla dást að útsýninu og til vinstri er auðvitað arinn, það eru fá eldhús í Portúgal án arins.

Það kom tvennt að skoða hjá okkur í dag en báðum fannst við setja of mikið á húsið 9 mill. kr. og vildu að við færum niður í 7,1/2 mill. það fannst okkur of mikil lækkun en sögðumst vera til í að ræða málin. Það er erfitt að meta verðgildi eigin eigna, “hverjum þykir sinn fugl fagur” og allir vilja fá sem mest fyrir sitt hús en fá hús annarra fyrir lítinn pening. Við verðum að reyna að setja okkur betur inn í hugsunarhátt innfæddra og skilja þeirra viðhorf. Það má vera að þetta hafi verið leikaraskapur til þess gerður að fá okkur til að lækka verðið. Við eigum líka eftir að fara af stað og prútta við húseigandann á hæðinni en við ætlum ekki að sýna of mikinn áhuga, þetta er allt eitt stórt leikrit. En okkur liggur ekkert á þetta verður líklega framhaldsleikrit.

Það er ekki á hverjum degi sem ég get sagt fréttir en nú er komið að því. Við höfum verið að bollaleggja breytingar hérna í Austurkoti og nú hefur verið tekin ákvörðun um að auglýsa kotið til sölu og er nú komið upp skilti úti við götu “Vende-se”
Við ætlum að sjá til hvort við fáum einhvern kaupanda og hversu mikið við fáum fyrir eignina og út frá því munum við taka ákvörðun um framhaldið. Þetta byrjaði á því að ég sá hús hérna nálægt, auglýst til sölu og varð strax heilluð af húsinu og við fengum að skoða það. Allt er í góðu standi og stærðin nokkuð góð fyrir okkur, fengjum góð gestaherbergi á loftinu. En verðið sem maðurinn vill fá fyrir húsið er ekki eins heillandi svo vð fórum að skoða hvað væri í boði hérna nálægt og komumst að því að ný hús í Albergaria kosta minna en maðurinn fer fram á. Okkur er sagt að það sé örugglega hægt að pressa verðið niður en ef við fáum glænýtt hús fyrir lægra verð þá tökum við það nýja.

Spurningin er, hver vill kaupa lítið gulmálað hús í Portúgal? Það verður spennandi að sjá hvort við fáum einhver viðbrögð á næstunni, en þetta ferli getur tekið marga mánuði, sagt er að fólk haldi að sér höndum hérna með húsakaup svo það er úr nógu að velja.
Ég segi meiri fréttir þegar þær berast.

Hann Palli minn átti afmæli og af því tilefni bjó ég til ostaköku, það var nú öll fyrirhöfnin. Við fengum okkur að borða í hádeginu á góðum matsölustað í Aveiro, svo fórum við aðeins í búðir áður en við fórum heim. Ég spurði Manuel og Matild hvort þau vildu ekki koma til okkar til að gleðjast með Palla, þau þáðu það og í sömu mund kom Graca í heimsókn svo það fjölgaði í veislunni sem var nú frekar fátækleg, ostakaka og campavín með að hætti innfæddra. En þetta var mjög gaman, okkur finnst svo gaman að fá gesti. Ég ætla að lofa ykkur að sjá mynd af blómvendinum sem ég ga Palla, rósirnar hafa svo sérstakan lit, ég stillti þeim upp rétt innan við gluggann út í garðinn svo pálmatrén sjáist líka.

Nú ætla ég að snú mér frá hugleiðingum um jólasveina og hjálpa vinkonu minni að finna snið af leikfangi.
Ég set hérna inn mynd sem hún sendi mér og bað mig að auglýsa eftir sniði af svona fíl, það eru nokkrir áratugir síðan hann var saumaður þessi en nú langar barnabörnin að eignast svona mjúkt leikfang. Þess vegna bið ég ykkur, ágætu lesendur að láta mig vita ef þið þekkið einhvern sem á þetta snið. Það er bæði hægt að skrifa það hér í commentin eða skrifa mér línu á thorunn.gudna@gmail.com

Með fyrirfram þakklæti.

 

 

Fyrstu jólin sem ég dvaldi í Portúgal, vöktu athygli mína skreytingar sem voru við hvert fótmál, þetta voru táknmyndir fyrir

fæðingu Krists, þe. einskonar fjárhús með styttum sem táknuðu barnið, foreldrana og konungana sem komu færandi hendi.

Þetta var í heimahúsum, verslunum, og í stórri útgáfu fyrir utan margar kirkjur já og meira að segja hafði slökkvulið Albergaria sett einn

bílinn út á götu til að geta komið svona uppstillingu fyrir í stæðinu hans. Ég dáðist að þessu og fannst að þarna væri rétti jólaandinn kominn,

sem stafaði sennilega af trúrækni innæddra, hér eru kirkjurnar þéttsetnar hvern sunnudag, ekki aðeins á jólum. Ég kom mér fljótlega upp svona

mini útgáfu af fjárhúsi og fækkaði um leið jólasveinunum sem voru hluti skreytinganna hjá mér. Ég hef ekkert á móti jólasveinum,

en er sammála munkunum á Reyðarfirði sem sögðu í blaðaviðtali að þeim kæmi á óvart hvað íslendingar héldu mikil jólasveina og snjókarla jól.

 

Þetta er mynd af mínu fátæklega fjárhúsi

En svo bregðast krosstré sem önnur tré, ég varð ekki lítið hissa þegar fór um daginn til að taka mynd af
uppstillingunni hjá skökkvuliðinu, það var kominn jólasveinn í fullri stærð við hliðina á fjárhúsinu.

Þessi mynd sýnir að það hefur verið lögð mikil vinna í skreytinguna, og svo hefur einhverjum fundist
að það mætti ekki skilja jólasveininn útundan.
Með þessum hugleiðingum er ég ekki að dæma neinn, ég hef ekki efni á því að predika yfir neinum,
ég er bara að hugleiða hvað við erum mörg, í einhverju hugsunarleysi, komin langt frá upphaflegu tilefni þess að við höldum jól.

Mér gengur illa að koma inn skrifunum mínum eftir að ég fékk mér Mac, sem á að vera besta tölvan, þetta virðist vera í lagi þegar ég skil við það en er svo allt öðruvísi þegar ég skoða síðuna eins og þið sjáið hana,  vonandi tekst mér að komast yfir þessa erfiðleika sem fyrst.