“Þá er það ákveðið” eins og ræningjarnir í Kardemommubænum sögðu forðum daga. Við verðum áfram í Austurkoti. Það hafa fáir komið til að skoða kotið og enginn haft veruleagn áhuga, þar til að hingað kom stúlka í gær og hún var virkilega spennt fyrir að kaupa húsið, bað um að fá viðeigandi pappíra yfir eignina til að fara í greiðslumat hjá bankanum, við sögðumst koma með pappírana á fasteignasöluna á morgun (þa.e. í dag) Þá fóru að renna á mig tvær grímur, var ég virkilega tilbúin að afhenda ókunnugum þetta notalega hús? Það kemur ekki til greina að selja húsið án þess að hafa augastað á öðru húsi til að flytja í. Þrátt fyrir mikla leit hefur okkur ekki tekist að finna hús af þeirri stærð sem við viljum, hér byggja menn almennt stór hús og húsið á hæðinni sem kom þessu öllu af stað hefur ekki lækkað í verði og þá fer ég ekki fet. Palli hefur lítið haft sig frammi í þessu máli en ég hef fundið það á honum að hann er ekki eins spenntur fyrir að skipta eins og ég. En augu mín opnuðust í gær þegar það var komin alvara í spilið og ég sá að það var ekkert annað að gera en segja væntanlegum kaupanda og Patríciu fasteignasala að við værum hætt við að selja. Og satt að segja létti mér þegar ég var búin að ræða málið við Palla og segja honum að ég vildi hætta við. Ég fór að hugsa um að það væru raunverulega engin haldbær rök fyrir því að skipta um húsnæði og ég er búin að sjá það þessa daga sem við höfum verið að skoða hús, að Austurkot er bara sælureitur sem ég vil vera á. Við getum alveg ráðið hvað við ræktum mikið, alveg eftir því hvað við treystum okkur að gera.
Það er svo notalegt að sitja á veröndinni, mér finnst vorið vera að koma hitinn í dag fór í +22°. Hér vil ég vera.
Því munum við frekar eyða meiri peningum og tíma í ferðalög en áður, virkilega njóta lífsins á meðan við getum. Hér eru svo mörg tækifæri í boði varðandi ferðalög, hægt að fara svo auðveldlega til margra landa. Næsta á dagskrá er ferð til Madeira en þangað fljúgum við næsta mánudag og komum til baka á fimmtudaginn. Þið fáið örugglega að sjá einhverjar myndir þaðan, okkur er sagt að þarna sé mjög falleg náttúra.
Svanfríður Ameríkufari spurði í dag hvort við töluðum portúgölsku, öllu má nú nafn gefa. Við höfum reynt að komast inn í málið með því að spjalla við nágrannana sem tala ekkert annað tungumál. Við getum bjargað okkur í búðum og á matsölustöðum en það er varla hægt að segja að við getum haldið uppi vitrænum samræðum, þó skömm sé frá að segja. En það eru alltaf fleiri og fleiri sem tala ensku, sem eykur okkur letina við að læra portúgölsku.
Nú kveð ég að sinni og óska ykkur góðrar helgar, heyrumst í næstu viku.