Mér datt þetta í hug um daginn þegar við Palli héldum það hátíðlegt að ég var búin að vera hér í átta ár. Þegar ég flutti hingað hélt ég því fram að ég gæti ekki gengið á flatbotna skóm, það urðu að vera hælar, ekki endilega svo háir, en hælar áttu það að vera. Svo leið tíminn og eftir því sem ég vann meira í garðinum og við vöndumst því að fara í göngutúra í gegnum skóginn þá var ekki um annað að ræða en nota viðeigandi fótabúnað og nú er svo komið að ég geng helst ekki á öðru heima en flip-flap eins og það er kallað
en ég sá einmitt grein í Mogganum nýlega þar sem varað er við þessum skóm og ég er alveg sammála, þeir geta verið hættulegir.
Þegar við förum í göngutúra og venjulegar búðarferðir fer ég helst ekki í annað en sandala

mér líður mjög vel í svona skóm og ég er viss um að þeir eru góðir fyrir fæturna.
En svo náði pjattið yfirhöndinni þegar við vorum í hátíðaskapi, ég varð að fara í eitthvað kvenlegra, ég legg ekki lengur á mig að vera í támjóum hælaskóm en dáist að konum sem geta notað þá, enda er úrvalið af þannig skóm alveg ótrúlegt. Ég lét mér nægja að fara í svona skó með svokölluðum Kínahælum

en Æ, Æ áður en ég vissi af var ég komin með blöðrur á nokkrar tær af því ég var sokkalaus og tærnar vanar að fá að anda án þess að nuddast innilokaðar í skóm.
Hvað ætli ein kona geti látið pjattið kvelja sig lengi?
Ætli ég fari bara ekki að vera púkó alla daga og láta mér líða vel í mínum sandölum.