Lífið í Austurkoti

Það var svolítið erfitt að komast um torgið því þar var fjöldi manns við að endurnýja stéttina á torginu, svona liggja menn á hnjánum og raða litlum tilhöggnum steinum í munstur. Svo virðast þeir líka vera að leggja sérstakar göngubrautir fyrir blinda og sjónskerta, það eru hrufóttir steinar sem liggja þvert yfir torgið að öllum gönguljósum.

Það er líka verið að setja upp nýja tegund af götuljósum sem ég hef ekki séð fyrr, fyrir ofan gönguljósin sjálf eru ljós sem sýna hvað eru margar sekúndur þar til græna ljósið kviknar og á meðan græna ljósið logar sést hvað margar sekúndur eru þangað til það kemur rautt. Snjöll hugmynd og fækkar líklega þeim sem hlaupa yfir á rauðu ljósi.

En það eru bæði falleg tré og blóm á þessu torgi, ég held að þetta séu fallegustu túlípanar sem ég hef séð.

Handan við torgið er þessi fallega veggmynd sem er gerð úr handmáluðum flísum, algjört listaverk

Og á næsta horni var þetta fallega tré við hliðina á uppgerðu gömlu húsi

Og hér er búið að rífa runnann upp og lengja beðið, þá vantaði bara nýjar plöntur.

Við keyrðum 70 km. norður og 50 km. suður, fórum í fjórar stórar gróðurstöðvar þar til við fundum loksins réttar plöntur af réttri hæð. Því við meigum ekki vera að því að bíða eftir að plönturnar nái þeirri hæð sem við óskum, þó allt vaxi hér hraðar en auga á festir. Við keyptum fimm plöntur 150cm háar, náðum að troða þeim í bílinn og brunuðum heim með þær, hér er búið að taka þær úr bílnum

Prins var ekki alveg sáttur á meðan verið var að rífa upp gömlu plönturnar og brjóta úr stéttinni, hélt sig í hæfilegri fjarlægð, en svo lagði hann sig hjá beðinu til að vita hvort þetta væri ekki í lagi

Og hér eru plönturnar komnar á sinn stað, við erum ánægð með útkomuna en svo munum við klippa þær til eftir þörfum, ætlum ekki að láta þær verða mikið hærri en þetta heldur láta þær þétta sig að neðan.

Eftir alla vinnuna undanfarna daga drifum við okkur í dag til Viseo sem er um 60 km innar í landinu, það er mjög fallegur bær og veðrið var alveg dásamlegt. Það koma myndir úr þeirri ferð í næstu færslu. Ég bið ykkur vel að lifa og þakka fyrir innlitið.

Við höfum verið að vinna dálítið í garðinum undanfarið, þá helst á morgnana áður en það verður of heitt. Það er nóg að gera við að hreinsa í kringum blómin og nóg að gera hjá Palla að slá. Nú er góð spretta. Hann var líka að gera við steypuskemmdir í morgun,  á veggnum undir eldhúsglugganum. Svo skruppum við í gróðrarstöð og keyptum kálplöntur og nokkur sumarblóm. Alltaf nóg að gera í Austurkoti, þó við gerum ekki neitt.

og nærmynd af blómunum

plómutré,

þá er það ferskjutré

og að síðustu túlípanarnir sem una sér vel undir veggnum á veröndinni

Svo sést dagamunur á trjánum meðfram hraðbrautinni til Aveiro, þar eru allir hugsanlegir grænir litir á laufblöðum að koma í ljós. Við fórum alla daga síðustu viku og litum til Péturs sem er enn á sjúkrahúsi, en hann er allur að hressast og fer væntanlega heim einhvern næstu daga.
Mér tókst loksins að klára að hekla flík sem ég byrjaði á fyrir tveimur árum, þetta gekk dálítið treglega því ég hafði ekki uppskrift en fór eftir ljósmyndum sem ég tók af einum gestanna sem kom hér um árið, það er oft búið að rekja upp og lagfæra. Það verður gaman að vita hvort nokkur kannast við að eiga svipaða flík.

Auðvitað héldum við Palli uppá daginn með því að fara á kaffihús og fá okkur góða tertu

Við heimsóttum líka vin okkar Pétur sem liggur á sjúkrahúsi í Aveiro, hann gekkst undir aðgerð í Coimbra í síðustu viku en var strax fluttur til Aveiro. Þar fengum við að kynnast fyrirkomulagi í kringum heimsóknir á súkrahús, sem komu okkur Spánskt (Portúgalskt) fyrir sjónir. Þegar við komum í andyrið var þar stemming eins og þegar hópur fólks bíður eftir að komast inn í bíósal. Þetta gríðarstóra andyri var troðfullt af fólki sem spjallaði saman svo af því varð mikill kliður. Við reyndum að troða okkur að afgreiðsluborðinu en þar var svo mikil þvaga að við gáfumst upp og fórum og fengum okkur kaffi, ákveðin í að reyna aftur seinna. Þegar við komum aftur hafði fólkinu heldur fækkað svo við komumst fljótlega að borðinu þar sem við gáfum upp nafn sjúklingsins sem við ætluðum að heimsækja, þá fékk ég afhent tvö spjöld með númeri á hæð og stofu viðkomandi, en þarna varð ég að afhenda vegabréfið mitt, eins og allir gestir verða að gera. Hér fer enginn inn án þess að gera grein fyrir sér og einkennisklæddir verðir voru hvarvetna og athuguðu hvort allir væru með heimsóknarspjöldin í höndunum. Það er aðeins hleypt inn tveimur gestum í einu til hvers sjúklings og þar var komin ástæðan fyrir öllum fjöldanum sem beið í andyrirnu, það voru fjórir eða sex að heimsækja hvern og einn. Þeir biðu bara rólegir eftir að þeirra tími væri kominn.
Að heimsókn okkar lokinni skilaði ég spjöldunum og fékk vegabréfið til baka, þá spurði stúklan í afgreiðslunni hvort ég væri frá Íslandi, þegar ég játti því sagði hún með greinilegu stolti í röddinni, ég hef komið til Ísland, Reykjavík, síðan sagði hún að pabbi sinn hefði verið að vinna á Íslandi og nefndi svo íslending sem við þekkjum vel sem hún sagði góðan vin sinn, ja heimurinn er ekki stór.